دنیا را بد ساخته اند
کسی را که دوست داری تو را دوست نمی دارد
کسی که تو را دوست دارد تو دوستش نمی داری
اما کسی که تو دوستش داری و او هم تو را دوست دارد
به رسم و آیین هرگز به هم نمی رسند
و این رنج است. زندگی یعنی این ....
 دکتر علی شریعتي

باورت مي شود اين كهنه منم

اين تن فرسوده منم

آن كه تمام عمرش

چشم خسته دوخت به در . . .

به همان در كه تو را

با نگاهي ترسان 

تا دم دست خدا بدرقه كرد !

آري اين كهنه واين آزرده

آن جوانيست كه درپشت در ديروز

بس كه از خاطره هاي بي تو

پرو لبريز شده

 خسته وآزرده شده

آري اين خسته همان است

كه بي تو سالها

 در انتظار يك نفس ديدار

تن به هر تيغ جفا ماليده

وتو را نه در اين تاريكي

درهمان نور خدا مي ديده

تو ولي بي شوق براي ديدار

درهمان فاصله ها ميماني

تو در آن دورا دور

تو در ان موج غرور

مثل مرداب به جا مي ماني

در  شبان غم و پر ظلمت و آه

يك نفس ياد تو كافيست مرا

تا به همه ثانيه هاي تكرار

خط سبزي بكشم 

وترا در طپش نبض زمين

با نگاهي كه همه نور خداست

پر صلابت مثل كوه

بر بلنداي زمين خاكي

مثل يك هاله ي نور

به تماشا بنشينم تا صبح

صبح يك روز عظيم

صبح يك روز خدا . . .

و تو آن مژده ي خوش آهنگي

كه مرا دست به دست ميبري تا خورشيد

وتن خاكي من

كه هلاك وصل است

پاره پاره شده از فرط گناه

ميزند ريشه ي نو

مي تراود از آن عطر خوب بخشش

كه تو آن را به من تنها

با صداقت دادي . . .

                                                                                                ۱۱/۱۲/۸۷

بيا يك لحظه با من هم قدم باش

رفيق راه در طوفان غم باش

ضريح سينه جاي حرمت اوست

نگهدار حريم اين حرم باش

بيا با قطره خوني زنده ام كن

مسيح من در اين دير عدم باش

به كام هيچكس-دوران-نمانده ست

اميد نااميدان- بيش وكم-باش

تو از هر گوشه ي عالم كه هستي

بيا دستم بگير وهمدمم باش

                                                             كرمانشاه - پاييز ۷۹

                                                 همین قشنگ ترین یادگار چون خود تو

دلم گرفته از این روزهای بی امید

                                                 دلم گرفته از این روزگار چون خود تو

غمیست در دل من درجهان نمی گنجد

                                                  غمی بزرگ غمی ریشه دار چون خود تو

بخند، گريه نكن انتظار شيرينم

                                                  كه سخت خسته ام وبي قرار چون خود تو

نشسته ام به اميدي مجال وبي باور

                                                 اگر چه بي غزل وبي بهار چون خود تو  . . .

                                                                                                                 پاييز ۸۰               

تشنه شنیدنم

تشنه ی دیدن تو

تشنه ی پاک شدن

مثل دریا مثل نور

تشنه يك جرعه تنهايي ناب

تشنه صداي تو

تو كه از من به من نزديكتري

توبيا وتن بي بار مرا ياري ده

=================================

دوباره ميخوام ببارم ستاره ! به خاطر تو


دوباره يه قطره شبنم روي پلكام خونه كرده


واسه گريه كردن من، تو رو دل بهونه كرده


يادمه كه روز آخر واست از شبا مي گفتم


اما نه! نمي دونستم اين جوري از پا مي افتم


ستاره اشكامو نشمر تو برو به آسمونا


من كه لايقت نميشم تا نيام اون بالا بالا


ماه و آسمون ستاره! چش به راه تو نشستن


واسه رفتنت به شبها روي ابرا ريشه بستن


توي آخرين ملاقات اين چشارو خوب نيگا كن


ديگه بسه غصه خوردن، من خاكي رو رها كن


ستاره! دلم گرفته تاب اين دردو ندارم


مي ميرم بعد ترانه ديگه طاقت نميارم

عشقی كه ترا نثار ره كردم

در سینه دیگری نخواهی یافت

زان بوسه كه بر لبانت افشاندم

سوزنده تر آذری نخواهی یافت

در جستجوی تو و نگاه تو

دیگر ندود نگاه بی تابم

اندیشه آن دو چشم رویایی

هرگز نبرد ز دیدگان خوابم

دیگر به هوای لحظه ای دیدار

دنبال تو در بدر نمیگردم

دنبال تو ای امید بی حاصل

دیوانه و بی خبر نمی گردم...

I swear by the quiet silence of your paper house, I know your dreams are as beautiful as my fancies believable. You've got the mystic believe of love from my silence. I've got the final point of belief from your silence. Maybe it's not possible to

I swear by the quiet silence of your paper house, I know your dreams are as beautiful as my fancies believable. You've got the mystic believe of love from my silence. I've got the final point of belief from your silence. Maybe it's not possible to feel that the words we say about the paper world we've made are hearable. But we can start to paint the gray branches of the paper trees green. I know painting, you know painting too. So why don't you start? When I was a child, I didn't have any water color. I used to go to little garden near stream and cut all the color flowers and paint. If we search the paper garden near paper house for a short time, there have to be flowers to paint our believes the red color of love.


به سکوت آرام خانه کاغذی ات قسم که می دانم روياهای تو به

 زيبايی خيالات من باورکردنی است. تو از سکوت من به باور عرفانی

عشق رسيده ای. من از سکوت تو به نقطه نهايي ايمان رسيده ام.

شايد نتوان درک کرد که گفته های ما از آن دنيای کاغذی که

ساخته ايم، شنيدنی است. ولی می شود دست به کار شد و رنگ سبز

به شاخه های خاکستری درختهای کاغذی کشيد. من که نقاشی

کردن می دانم. تو هم و تو که نقاشی کردن می دانی. پس چرا

دست به کار نمی شوی؟ وقتی بچه بودم، برايم آبرنگ نمی

خريدند. می رفتم سراغ باغچه کنار رودخانه هر چه گلهای رنگی

بود می چيدم و نقاشی می کردم. اگر کمی در باغ کاغذی کنار

خانه کاغذی مان جستجو کنيم حتماً گلهای کاغذی دارد که رنگ

قرمز عشق به باورهايمان بکشيم

اثر زيباي دوست عزيزم:هادي صفري http://www.sababoy.blogfa.com/

 هادي جان متن رو يكي از دوستانم در نظرات براي من گذاشته بود من هم به احترام ايشان در وبلاگم درج كردم

به آفرینه ی  تو

سپیده میدمد از بامداد سینه ی تو

شراب بوسه دهد لعل آبگینه ی تو

چو لب به خنده بگشایی زباغ خاطرمن

گل شکفته درآید به آفرینه ی تو

چمن که گشته گل آذین به یمن باد بهار

چگونه جلوه کند با گل زمینه ی تو

نیاورد هنر نقشبند طبع خدا

بروی پرده ی خلقت دگر قرینه ی تو

تبار شرقی چشم تو میدهد پیغام

زصادقانه ترین آیه ی مدینه ی تو

گشوده شهپر دل ره به آسمان خیال

درون محفظه ی عشقی سفینه ی تو

من به چشم خویش دیده ام هزاران بار

طلوع دلکش خورشدرا زسینه ی تو

    دل من هرزه نبود.

                                              دل من عادت داشت.

كه بماند يك جا.

                      به كجا؟ معلوم است!

                                              به در خانه تو.

دل من عادت داشت.

                      كه بماند آنجا. 

                                              پشت يك پرده تور...

كه تو هر روز آن را به كناري بزني.

                      دل من ساكن ديوار و دري.

                                              كه تو هر روز از آن مي گذري...

دل من ساكن دستان تو بود.

                      دل من گوشه يك باغچه بود.

                                              كه تو هر روز به آن مي نگري.

دل من را ديدي؟

                     ساکن  قلب تو بود..  

                                              يادت هست؟...

من به تو خنديدم
چون که می دانستم
تو به چه دلهره از باغچه همسايه
سيب رادزديدی
پدرم از پی تو تند دويد
و نمی دانستی
باغبان
پدر پير من است
من به تو خنديدم
تا که با خنده خود
پاسخ عشق تو را ، خالصانه بدهم
بغض چشمان تو ليک
لرزه انداخت به دستان من و
سيب دندان زده از دست من افتاد به خاک ...
دل من گفت برو
چون نمی خواست به خاطر بسپارد
گريه تلخ تو را
ومن رفتم
وهنوز
سال هاست که در ذهن من آرام آرام
حيرت و بغض نگاه تو ، تکرار کنان
می دهد آزارم
و من انديشه کنان ، غرق اين پندارم
که چه می شد اگر باغچه خانه ما سيب نداشت ؟

آیا شما که صورتتان را

در سایه نقاب غم انگیز زندگی

مخفی نموده اید

گاهی به این حقیقت یاس آور اندیشه می کنید

که زنده های امروزی

چیزی به جز تفاله یک زنده نیستند.

000

آدم شدم...من دارد از قابیل می میرد

در سایه حوا شدن...هابیل می میرد

هم بی کفن در گورم و بی گور مدفونم

از مردن این مرده عزراییل می میرد

◊

هم دست بردم شاخه نزدیک را خوردم

هم سیب چیدم هم شب تاریک را خوردم

از هر طرف سردرگمی، بن بست...دلتنگی!

من گول این پس کوچه باریک را خوردم

◊

سنگینی این سایه مجروح غرقم کرد

جسمی پر از وزن و تهی از روح غرقم کرد

تا دل به دریاها زدم طوفان مرا بلعید

صد قرن، دور از ماجرای نوح غرقم کرد

◊

یک عمر دارم با هراس و بیم می جنگم

با وحشت و اندوه و بی تابیم می جنگم

من آخرین قربانی این قصه خواهم بود

بیهوده با چاقوی ابراهیم می جنگم

◊

در وحشتم شاید مرا مرداب بردارد

دست مرا از خالی این خواب بردارد:

...- دریک سبد راهی کنیدم رو به دریاها

شاید مرا هم مثل موسی آب بردارد.

◊

یک عمر بی گهواره سرگرم سخن ماندم

کوری شفایم داد و من انگار من ماندم

بعد از صلیب و ماجرای سیب خوابم برد

انگار عمری در مسیر گم شدن ماندم

◊◊◊

از من مرا دزدید و سیبم داد، می دانم

ایمان که آوردم صلیبم داد، می دانم

من با خودم درگیر شوری بی امان بودم

با هرچه غیر از من فریبم داد، می دانم.